Hokjes...

Amstelveen. Niet echt helemaal mijn stad. Geef mij maar Amsterdam. Toch heb ik er 4 geweldige jurken gekocht! Na 34 aangepast te hebben. Ze zijn mooi, elegant, apart en Sexy!!

Maar dan sta je daar, in een pashokje met je moeder die steeds te vroeg je kleedkamertje ( 1m²!) open rukt. ‘Kizim, pas die roze ballonjurk nou ook!!’. ‘Nee, anne ik wil er niet als een afgelikte lolly uitzien. Ik kan toch niet zo voor sezen verschijnen!!’.

Ja, dat begreep je goed. Sezen Aksu. Koningin van de muziek in Turkij e. En dan citeer ik! Ik sta in haar ‘voorprogramma’. Tot zo verre ik dat zo kan noemen dan… Ik ga optreden in De Doelen. Voor haar en in de pauz e. Vetcool!! Woensdag 30 januari 2008.

Rotterdam. Groot. Leuk. Heerlijk een dagje geshopt met Anne, Can en Pinar. H&M in Zara uit. Cappuccino hier Appeltaartje daar. Mooie jas gekocht. J Erg blij mee uiteraard.

Meestal lunch ik in de La Plac e. Dus ook dit keer.

‘Meisje mag ik je wat vragen’
‘Sorry, werk hier niet (dus kan u niet laten zien waar je de heerlijke gebakjes kan vinden)’
‘O, nee nee, ben jij niet dat meisje?’
‘Welk meisje?’
‘Ja, van TV’
‘Weet ik niet?’
‘Ja, je bent het! Van dwdd.’
‘O dat meisje, ja dat ben ik’
‘Syl!!!!!!, dit is het meisje waar ik het over had!’
Syl: ‘ooo meisje je bent het meisje’
‘Whahahahahahah’

 

Havo. De rillingen gaan al over m’n rug. Nog maar een paar maanden. Ik zal dan zo gespannen zijn als ik ‘het’ telefoontje krijg.
Maar wat wil ik nou? Na havo bedoel ik dan. Conservatorium? Reizen? Aan me debuut album al opnemen? Naar Manhatten om daar te werken? Of in Istanbul wonen?
Het wordt, denk ik, Istanbul en Album. Even geen school. Even geen verplichtingen. God het is moeilijk. Wie ben ik? Wat wil ik?

De meest gestelde vraag tijdens interviews is: Wat doe je of waar ben je over 5 jaar.

Karsu denk: Weet ik veel, hoe moet ik dan nou weten @#$^%$#!!!
Karsu zegt: Dan doe ik het conservatorium heel netjes..!!

 

Riight… Karsu… Rigghtt …Rightt…

Tjah nu zit ik thuis, zondag middag, achter de pc te bedenken wat ik nou wil en wie ik nou ben. Wat maakt het eigenlijk uit wie je bent. Mensen stoppen je toch ik een hokje…

Hokje één: Sporters
Hokje twee: Allochtonen
Hokje drie: Jordanese
Hokje vier: Studenten
Hokje vijf: Wilders aanhangsels
Hokje vijf: Mensen met een slecht kapsel (ik ook, momenteel dan)
Hokje zes: Mensen die niets te doen hebben op een zondag middag (ik)
Hokje zeven: Mensen die moeten slagen (ik)
Hokje acht: Rare leraren (zie, Caland)
Hokje negen: Botox poppetjes, (zie de bladen die de nieuwe ‘doodgewone’ trends laten zien aan meiden van mijn leeftijd)
Hokje Tien: Meisje in kleed hokjes (die niet weten wat ze willen in het leven. En hun moeders die alsmaar het gordijntje te vroeg open rukken)

Ik behoor tot een van die meiden. Uit Hokje tien. Zucht…..

 

Podium Mozaiëk, News Papers & De Wereld Draait Door

Op 9 december heb ik mijn eerste optreden gegeven, in Podium Mozaiek. Veel familie leden en vrienden waren gekomen om naar me te lusiter. Veeett, dat het was! Maar goed, zenuwachtig was ik helemaal niet. ik kwam het podium op en dacht wouw, UITVERKOCHT!!! hihihihi, ik vertelde over de nummers die ik ging spelen. Na een uur was ik klaar. Gewoon klaar. Had me stem laten horen m'n vingers blauw gespeeld en m'n voeten lam gemaakt door het pedaal. Groot applaus, dat wel. Na afloop werd ik overdonderd met felicitaties. Om 00:00 ging ik naar huis.

Ik verscheen in drie turkse kranten, Turkiye, Milliet & Hurriet. Vetcool. Parool heeft me dus daar zien staan en dacht: 'leuk boeiend, doen wij ook'. Zo gedacht zo gedaan. Vrijdag kwamen ze voor een interview en foto's. voor dat laatste was ik helemaaaaalll niet voorberijd! Zaterdag stond het in de krant. Koeliejoeli zeg ik dan. GROOOTT. en nog een op de voorpagina. Sjow sjow. Vetcooll. Allemaal telefoontjes van bekenden en onbekenden die hun 'Gefeliciteerd' wilden melden. Zaman krant verscheen ook met een te grote foto waarbij je maar duidelijk zag dat mijn groene eyeliner was uitgelopen(snik snik).. 'Ach wathever' zei m'n nicht Pinar.

Krijgt m'n baba een telefoontje van de wereld draait door zegt hii: 'Nee, meneer ik word helemaal gek van de telefoontjes laatste tijd. Neeeeee... we doen het niet. Nieuwjaar komt eraan ik moet nog boodschappen doen ik heb nu geen tijd voor jullie programma!!! De arme man: Ja maar meneer, ik ben van DWDD. Baba: bel morgen maar, DOEI!!!

Ik thuis: Shiiiiiiittttt.............................(twee redenen)

1: In m'n huis hebben boefjes rondgelopen.... in de tram op weg naar huis, na het slechte nieuws, vloek ik de hele boek bij elkaar. Dat ging ongeveer zo:'Krijg toch allemaal de Kolere, val apart mij toch allemaal dood, als iemand aan me piano heeft gezeten ram ik ze helemaal tot aan de goot. Heeft iemand mijn jurk gepakt, sla ik ze dood, met gemak.....whaaaaaaauuuuuuuuu mamaaaaaaa (jank jank) me laptop me te dure rekenmachine me I-pod, foto's van NEW YORK!!!!!!! alls kon weg zijn, wist ik veel..... ik kwam thuis en het was eeeeen groteee.... (piep),(ja sorry Can leest dit ook allemaal) zooi!

Niets was er weg. Thank god.... SUCKAAAAAASSSS!!!! whwuhuhuwhwhahahahahaha gna gna gna(met een heksen stem)!!!!

2: 'BABA, wat zeg je?!? heb je nee gezegt? oke oke morgen zeg je JA! zo gezegt zo gedaan. 
Damnz ik kom bij DWDD, oke.... Wat moet ik aan wat moet ik spelen, weet ik veel.

Alles ging goed. Mathijs was Chiiilll.... en Meric, Can, Pinar, Anne, Baba,Teyze en Laura met haal lover Frank waren gekomen om me te supporten. Het was heel erg leuk. 
Om 22:00 gingen we naar KILIM (restaurant van mij pa, Ceintuurbaan 246) bleken alle klanten mee hebben gekeken in de keuken op een tv'tje van 20 bij 20. whihihi.

Vandaag(3 jan. 2008) ga ik weer de stad ik naar radio 1. Het programma NMO. ik moet daar dan 3 nummers zingen. Moonriver, Don't know why en Cok Uzaklarda. AWESOMEE... en ik ga de hele uitzending meepraten over fashion!!:):) Vetcool.

Ik wil alle mensen bedanken die op mijn blog hebben gereageerd. Dank jullie wel. En ik denk nu maar jullie een beetje ga bij  houden van wat er allemaal om mijn pad komt. Hiihihih vind dit eigenlijk wel leuk, zo'n online dagboek. WOEOEOEOE spannend.

With love,

Karsu Dönmez  

New York, New York

Dinsdag 25 september 2007    06:00(NL) tot 11:30 am

 

 

 Hoe laat is het? Anne:‘Karsu kalk!!!’ Grrr… Have to take 5 mom! Ik sleur mezelf m’n nieuwe tweepersoons bed uit. Duurt trouwens ook lang om uit zo’n bed te klimmen.

Ik pak mijn laatste dingen in, verwissel nog snel mijn blauwe broek voor m’n grijze, pak pijnstillers en gooi me nieuwe rode nagellak in m’n koffer. Anne maakt ontbijt, baba staat speciaal voor zijn dochter op en Can vraagt (om zes uur in de ochtend) of ze al naar school moet… Ik eet snel een broodje hagelslag en groet baba. Woeps! M’n sjaal vergeten in m’n kamer. Ik ren naar boven en dan verstijf ik! Woooow….. Daar ligt m’n jurk, vergeten achtergelaten op het nieuwe tweepersoons bed door haar eigenaar Karsu Dönmez. Dat ben ik, 17 jaar oud geboren in Amsterdam, Osdorp. Ik ga naar New York om daar in een van de grootste zalen van de wereld op te treden. Carnegie Hall, kan het zo vaak genoeg niet zeggen. Ik maak muziek. Jazz, klassiek en blues. Ik volg zang en pianolessen. Ga elke dag naar school. Ja, elke dag. Mijn moeder is leerplicht ambtenaar geweest dus ik zou niet eens durven te spijbelen. Mijn moeder, Birgul Dönmez, is nu ambtenaar op het stadsdeel in Slotervaart. Mijn vader, Alpaslan Dönmez, is maatschappelijkwerker maar heeft zijn eigen Turkse restaurant in de Pijp waar ik elke vrijdag en zaterdag optreed. Dan heb je nog Can, Cansu Dönmez, m’n gekke, pubberende, brutale zusje van 13.

Ik ren naar buiten en schreeuw tegen Can dat ze al te laat is voor school… hehe. Onderweg naar het vliegveld regent het zo hard! Ik ruzie met anne omdat ik m’n groene Palestijnsesjaal wil meenemen waar zij op tegen is. Ik win.

Op schiphol, vertrekhal 3 staat Laura al. Dat is onze begeleider voor de week in New York. Ze is 22 jaar oud, mooi en slim. Ze heeft een half jaar in New York gewoond en gewerkt. De rest van de muzikanten volgen. Diederik 25 speelt trompet, Jasper 20 speelt saxofoon, Morris 20 speelt de hoorn, Jesse 20 speelt klarinet. Ik zeg gedag tegen anne en we checken in. Zodra we door de douane zijn is er geen turning back. We eten een broodje in de vertrekhal en gaan naar gate G6. Laura verteld dat we zo bij de douanecontrole ook ondervraagd kunnen worden over wat we allemaal in Amerika gaan doen.

Het is net een verhoor. ‘U heet Karsu Dönmez, correct?’ ‘Ja meneer’ ‘U bent geboren op 19 april 1990, correct?’ ‘Ja meneer’ ‘Heeft u de koffer alleen ingepakt?’ ‘Ja meneer’ ‘Wie was er bij u in de buurt toen de inpakking zich plaats vond?’ ‘M’n moeder meneer’ ‘Heeft zij ook spullen in de koffer geplaatst?’ ‘Nee, meneer (de grote monster die me zo gaat opvreten)’ ‘Heeft iemand u iets meegegeven dat zich nu in de koffer bevindt?’ ‘Ja, meneer. Mijn oom heeft mij tussen kabels gegeven voor de stopcontacten in Amerika.’ ‘Oke, weet u misschien de naam van die oom, geboorte datum, woon adres en het liefst ook zijn sofi nummer?’ Cavit Dönmez, weet ik niet , weet ik niet, en sophietje al helemaal niet meneer (grote meneer waar ik nu echt bang voor word)’ ‘U bent Turkse klopt dat’ ‘Ja, meneer (die me nu wel erg begint te irriteren!)’ ‘Ik ook, merhaba’ ‘O, leuk meneer (krijg toch de...?!?!)’ ‘Mevrouw Karsu Dönmez u bent officieel gecontroleerd bla bla bla’….. fieuw, leef nog. Het moeilijkste was nog om het verhaal aan te houden die Laura binnen twee minuten had verzonnen anders waren we de USA niet eens ingekomen. Ik bel nog Pinar (m’n nicht van 20 die ook een dag later met mijn ouders naar New York vliegt) anne en baba.

Het vliegtuig is klein vergeleken met British Airways waar ik vorig jaar mee vloog naar NY. Wel een groot TV-scherm en chille stoel. Te doen, toch? We krijgen te horen dat we de films Fantastic 4 deel 2, Oceans 13 en Shreck 3 te zien krijgen gedurende de reis. En geloof het of niet we krijgen een echt menu voor het eten. Goor vliegtuig eten ‘a la carte. Hmmm…. Neem als hoofdgerecht geroosterde kipfilet geglaceerd met kruiden en geserveerd met wortelstaafjes en een romige spinazie risotto. Cool, klinkt lekker toch? Ik heb al honger jij ook? Nagerecht: American cookies. Hoe cliché. Verder krijgen we nog ijs en pizza. Hey, ik bedoel hoe meer Amerikaans kan het nog worden?

M’n kip was ¥!@æ’#*! Niet te eten. Naja volgens mij moet ik nu een beetje een standaard Amerikaan na doen. En zo eet ik m’n koek, ijs en pizza wel op.

 

 

 

Dinsdag 25 september 2007    01:00 pm -00:00 pm

 

Here I am! New York, the city that never sleeps. We komen aan rond één uur in de middag in het Gershwin Hotel. Het is een groot hotel met ongeveer 300 kamers. Het is ingericht door studenten van the art school. Heel mooi, jazzy en apart.

 Ik zie Angie weer na een lange tijd. Zij is mijn roommate, en komt oorspronkelijk uit Canada waar ze ook was voordat ze naar Ney York kwam. Ze is 21 jaar oud en studeert Jazz saxofoon in Den Haag waar ze nu al vier jaar woont. We checken in om 3 uur en pakken onze koffers uit.

 

            Iedereen luncht hier op straat terwijl het voor mij al negen uur ’s avonds is. Ik ben zo moe! We lopen met de hele groep naar Central park. Wachten daar een half uur in de rij voor ‘de’ beroemde burger. Tijdens het eten van de (gore) burgers kletsen we met z’n alle een heel stuk af. Ik begin erg hoofdpijn te krijgen en realiseer me dan pas dat ik al 20 uur wakker ben. Phill, die ons door New York gaat begeleiden, zegt dat we aan het tijdsverschil moeten wennen door continu in het daglicht bezig te zijn. En heel belangrijk is, om het eetpatroon goed te volgen. Dus in de ochtend ontbijt terwijl het voor je gevoel al middag is. Volg je me nog? Ingewikkeld hé…?

 

’s Avonds gaan we met zijn allen varen op een veerboot. We zien de New York skyline. Echt zo mooi! Om 11:00 pm lopen weer terug naar huis. Het is 00:00. pfff… ben helemaal kapot.

 

 

 

Woensdag 26 september 2007            05:00 pam -03:00 am

 

Ik word klaar wakker en doe de gordijnen open. Huh het is donker buiten. Hoe dan? Ik kijk op m’n horloge en zie dat het pas vijf uur is. Whaaa..!!! Ik word gek. Ik val niet meer in slaap en ga dan maar verder met m’n boek.

 

Om 9 uur gaan we ontbijten in de dally, dat 2 blocks van het hotel af ligt. Ik neem een bagel met cream cheese. Nog een verse jus erbij en ben weer helemaal fit.

            We gaan naar een muziekschool vlak bij Central park en oefenen daar van 12:00 tot 02:00 pm . Daarna lunchen we in Central park.

            Om 05:00 pm gaan we naar het kantoor van het Trust foundation. Kersen (zo heet de Big Boss die alles voor de groep betaald, en ja dat is zijn voornaam) heeft een nieuwe piano gekocht voor Jonathan. Jonathan is een groot talent die naar Nederland werd gehaald om ons uit te kiezen om naar NY te gaan. Hij heeft een band die bestaat uit Phill (basist), Joe (drummer) en Jennifer (zangeres). Zij zitten allemaal op Juliard. Dé school voor de kunsten. Het koor is er ook. Zij komen uit Washington D.C. en zij bestaan uit 30 jongens en meisjes in de leeftijdscategorie 14, 15, 16, 17, 18. We oefenen al de nummers die we tijdens het optreden gaan doen. Om 08:00 pm staan er gigantische pizza’s en salade op het menu. Ik hou het toch even op salade hoor! Dan ontmoet ik een van de jongens van het koor. Ik vraag hem of ik bij hen mag komen zitten. ‘Of course Darling!!!’ zegt hij leuk. O, oke:D.

Ik loop met hem mee en kom in een krappe kamer terecht waar alle kinderen pizza eten alsof ze jaren geen eten meer hebben gehad. Ik vertel me naam en kom bij ze zitten. Dan vraagt een meisje hoe oud ik ben. Ik vraag haar maar te raden. Ondertussen staan er acht kinderen om heen die in het wild getallen roepen van 19 tot 23. Ik kijk ze met grote ogen aan en als ik zeg dat ik 17 ben krijg ik dezelfde blik terug. ‘O my god! I can’t believe it!’ ‘O, my god, me neither!’ ‘You’re like, so lying to us Karsruw’ ‘I’m sorry it’s Karsu’ ‘O sorry’ ‘That’s okeJ

 

            We kletsen een uur lang over High school en het leven in Washington. Dan vertel ik ze dat ik Turks ben. ‘Ooooh, that’s so cool’ krijg ik als reactie. Ik vraag hen of het leven op High school echt zo is als ‘Sweet sixteen’ ‘Made’ en al de verrotte films van Lindsey Lohan en Hillary Duff die ik keek toen ik 14 was. ‘Well, yeah, sometime’s’ zegt een jongen teleurstellend. En dan vraagt hij aan mij hoe de scholen in New York zijn. Weet ik veel, hoe zou ik dat moeten weten, dit is mijn eerste keer in New York. ‘huh, maar waar kom je dan vandaan?’ ‘Ehmm.. gewoon uit Amsterdam’ Iedereen die in het gesprek volgde: ‘Whaaaaaaaaaaaat, O my god! Nooooww way!!! I thought you were from New York . Whaaat the f*ck…. Jezus lord…O good god..’ (Serieus, god kwam echt zo vaak voor).

            Nadat iedereen zich weer bij elkaar had geschraapt vroegen ze alles over Amsterdam. Of we in klompen liepen en of we elke dag stoned waren. Ook naar het eten waren ze nieuwsgierig. ‘Ik eet Turks’ zei ik. ‘Ooo, so you’re Turkish but you live in Holland ?’ ‘he he, Bingo, Dombo’. Ze vroegen hoe wij dansen in Turkije. Ik vertelde ze dat elk redelijk Turks meisje kan buikdansen. ‘Oooo, so Shakira is Turkish!!’ ‘Noo, you stupid!’.

‘Could you do some bellydansing ??? Pleaseee?’.

Jezus, daar stond ik dan te buikdansen zonder muziek voor 15 nieuwsgierige afro Amerikaanse koor kinderen. Ey, wilde er wel wat voor terug dus vroeg om een minicursus Amerikaans dansen. Geloof me heb nog nooit zo raar staan dansen. Iedereen ging hele maal stuk. Beviel me niet echt moet ik zeggen. Maar goed.

            De repetities gingen toen verder tot in de nacht. We zijn met Laura, Angie en Jesse om 03:00 am, na de repetities, nog noodles gaan eten. Ben de rest van de nacht vergeten, zo moe was ik…..ZZZzzzzzzzz

 

 

 

27 september 2007      07:30 am 05:00 am

 

wbligg…aaaaa hoe laat is het? Oo oke, half acht, te doen toch. Als ik mijn ogen open doe kijk ik recht in de badkamer. En geloof het of niet Angie was al op dat moment een uur met haar, haar bezig.

 

  1. Douchen
  2. Haren drogen met de handdoek
  3. Haren föhnen
  4. Wel tachtig producten inbrengen
  5. Stijlen, met de stijltang
  6. En geloof het of niet ook nog eens krullen met de beroemde Krultang.
  7. Owja, te veel hairsprayen

 

Ze kon zo in die film Hairspray van John Travolta.

 

Toen ze om acht uur klaar was begonnen mijn rituelen van het opstaan in de ochtend. Duurde geen anderhalf uur moet ik je zeggen. Klaar waren we om negen uur. Precies de tijd dat mijn ouders, Can en Pinar beneden in de lobby op mij stonden te wachten.

Ik ga met mijn ouders shoppen, naja met Pinar, Can en me moeder dan. M’n vader is een beetje zielig want hij mag alles dragen en betalen. Ik koop leuke zomerschoentjes met aardbijen erop en een leuk lichtblauw jurkje met paarse bloemen. We gaan ook even in de Macy’s, een van de grootste winkelketens (zoals De Bijenkorf), waar films zijn opgenomen zoals Home-olone. We eten snel in KFC. Ooo was smerig zeg. Ik val om van misselijkheid in plaats dat ik me eventjes in de hemel voel zoals in Nederland als ik hot wings eet. Maar goed. Mijn familie gaat zelf verder winkelen en ik loop terug naar het hotel, want vandaag is het de grote dag.

De groep verzamelt zich om twee uur, om met de metro naar Carnegie Hall te gaan. Zodra we de Subway binnen lopen schreeuwt Angie tegen me dat ze mijn liedje hoort. Mijn lievelingsliedje (ook al verandert het per maand). Take 5. Ik zoek met Jasper waar het fantastische muziek vandaan komt. Daar staan twee mannen die op een geweldige manier Take 5 spelen. De een op een elektrische gitaar en de ander op de Saxofoon. We zwingen vijf minuten met ze mee en rennen de metro in. Op de halte waar we moeten uitstappen, zien we vier violisten het stuk ‘Turkish mars’ van Mozart spelen. Oo, echt zo vet!

 

Daar zijn we dan. Carnegie Hall. We lopen met zijn allen naar binnen. De kleedkamers zijn klein (voor 20 meiden + make-up + kleding + schoenen dan). Maar de zaal is gigantisch! Er hangen drie kroonluchters van het formaat Hummer auto. En er staat een grote vleugel. Of hoe m’n nicht Pinar dat zegt: ‘Piano met vleugeltjes’. Gek kind… hehe. Terwijl het koor oefent check ik alle ingangen, uitgangen, kleedkamers en zalen. En, oh ja, ook de branduitgangen. Heel belangrijk volgens m’n moeder, ik hoor d’r in m’n oor: ‘Kizim (mijn dochter) het eerste wat je moet doen in een groot gebouw, zijn de nooduitgangen checken.’ Tsss…  Ik oeven Love for sale, Moonriver en New orleans , secondline. Het gaat wel oké, maar niet perfect. Maar zo hoort dat te gaan met generale repetities.

Ik ga buiten nog wat kip halen en eet maar eenderde deel ervan. Onderweg in de lift sta ik met 35 bodyguards. President Bill Clinton zit in de zaal ernaast een benefiet concert te geven waar veel celebrety’s bij zijn. Ik hoorde al grote namen als Brad Pitt en Angelina Jolie.

Het is bijna zeven uur. En om half acht gaan de deuren van de zaal open. Ik ga naar de kleedkamers, trek m’n jurk aan, doe m’n make-up en m’n haar. M’n kristallen oorbellen gaan nog in en ik ben ready to go.

Gelukkig ben ik pas na de pauze, dat geeft me toch wat meer tijd om de hele sfeer backstage te proeven. Niemand is zenuwachtig. Althans, ik zie Angie wel steeds al haal moeilijke loopjes op de saxofoon oefenen. Iedereen is geweest. Jasper, Diederik, Jesse, Morris, Angie, het koor, en jonathan met de band. Het is pauze. Oooo, ik begin nu echt nerveus te worden.

            Tien minuten voordat ik op moet. Ooo shit. M’n maag draait rondjes. Ik wil wel maar ben … ja wat voel je eigenlijk..? Het is moeilijk te beschrijven. Van alles gaat door je hoofd. Je weet dat er bijna niets kan fout gaan. Als ik een verkeerde noot tevoorschijn haal word daar toch een goede noot van gemaakt. Of stel ik pleur van het podium! Zo onhandig ben ik wel, geloof me… hmm…. Backstage is er een lange gang, waar ondertussen al mijn nieuwe vrienden op me inpraten. Het koor: ‘Just chill girl!!’ The guys: ‘Ja, gewoon doen man, gewoon chill….’ Angie: ‘Karsu you’re great, you’re just gonna be fine!’ Laura: ‘Genieten Karsu, dit zal een ervaring worden die je nooit zal vergeten’. Hopelijk ziet het publiek mijn spiekbriefje niet met de tekst van de nummers die ik nu ga doen. Ik heb het de zaal binnen gesmokkeld, omdat ik bang ben mijn tekst kwijt te raken. Niemand had het in de gaten volgens mij. Net als een toets op school…gna gna gna!

            Aankonding: ‘(onverstaanbaar) …she is 17… (onverstaanbaar) …making a album…(onverstaanbaar)…natural talent….(onverstaanbaar)…still in high school…(onverstaanbaar)…KARSU DÖNMEZ!!!!!’

            Daar gaan we. Wouw……… geklap…….stilte…. afwachtend publiek…. Stilte… ik pak de microfoon….. papa kijkt me aan dan mama. Pinar en Cansu volgen. Ik zie mijn tante en oom ook. Voor het eerst trouwens. Oo wat is me tante mooi. Ze zwaait. Ik probeer met mijn ogen terug te zwaaien. Mijn vader praat met zijn ogen: ‘Geniet kizim, je kunt het’. Me moeder kijkt alsof ze het niet meer trekt van de zenuwen. Ik kijk Jonathan aan en hij begint. Ik probeer de maten van het nummer te tellen. Maar dan uit het niets verandert mijn gezicht van een bang eendje naar een brutale…(naja je weet wel welk dier)… Ik ben altijd al erg brutaal of flirterig op het podium. Alsof ik tegen al de mensen in de zaal zeg dat ze niet aan me moeten komen, of anders…….. en de gevolgen zijn vanzelfsprekend.

Ik zing het nummer Love for sale. Mensen, er is over nagedacht. Ik bied daar mijn liefde aan (volgens het nummer dan). Midden in Carnegie Hall. Aan wie eigenlijk? Dat is de vraag. Aan de jongen die op de eerste rij zit met een P. diddy zonnebril? Iielg… nee. Voor de jongen met een leesbril op het balkon boven? Neeh… te nerderig. Dan maar aan de pianist John en de rest van de jongens die op het podium staan, Phill en Joe. Het nummer klonk geweldig. Totdat John stopt met piano spelen. ‘What the F*ck?!?!’ denk ik snel. John: ‘Give me some girl’ Karsu (speelt mee): ‘What do you want, hu!’ John: ‘You know what I want’ Karsu: ‘Hold up, hold up, hold up’ Joe en Phill stoppen nu ook. Karsu: ‘ Myyyyyy LOOLLOOLLOOOVEEE  FOORRRR SAALLEEEEE..!!!!!!!!’ Iedereen in de zaal begint te joelen. Niet dat ik het door had maar dat zag ik aan het eind van de zin aan de gezichten.

            Moonriver volgt. Ik speel dit alleen samen met John en Morris (hoorn). Heel mooi was het, echt zo’n romantisch nummer. Logisch als Frank Sinatra, Louis Armstrong en Katie Melua het hebben gezongen. Weer groot gejoel in de zaal. Dit keer hoor ik het luid en duidelijk omdat Morris en John er een fade-out van maken en ik al voor een paar maten ben gestopt met zingen.

            Met de Second line staat iedereen op het podium. Het koor, Band van Johnathan en wij als de Hollanders. Het dak gaat er werkelijk van af we dansen in het rondten en lopen door de hele zaal met alle instrumenten en handen in de lucht. Een staande ovatie volgt. We lopen met z’n allen het podium af.

            Backstage schudt iedereen als zijn gevoelens en zenuwen weg. Tot Angie weer heel zacht op de sax Second line naar boven brengt. Automatisch volgt de rest. Wij hadden dus een after-party backstage. Iedereen ging helemaal los!!! Wouw, zoiets vergeet je toch nooit! En op zulke momenten ben je toch zo blij dat je op die woensdag toch naar piano les bent geweest, of die vrijdag toch naar de uitvoering bent geweest. Of alsnog twee uur achter de piano hebt gezeten om al die stomme noten en akkoorden uit elkaar te frutselen. Cool!

            Bij de (officiele) after-party ontmoet ik m’n familie uit New York. Ik krijg van iedereen complimenten. Van grote rijke meneren met grote snorren die in het moeilijke Engels zeggen wat ze er van vonden tot aan een Indische vrouw die (maar) in een half uur verteld hoe geweldig ze het allemaal maar niet vond. Ik pak al mijn spullen op het podium in als de zaal leeg is. Ik zie een huppelend meisje naar me toe komen met vlechtjes die in twee staartjes zijn gebonden. Ze kijkt naar boven (ik sta nog steeds op het podium) met grote ogen. Karsu: ‘Hello pretty girl’ Lief meisje: ‘You...you...you can sing very good’ Karsu: ‘Thank you so mutch’ Lief meisje: ‘I love your dress, and I’m sorry to bother you!!!’ Karsu: ‘Whahaha, Thank you and that oke’ Ze wordt heel verlegen en huppelt snel weg. Schattig he…!!

            Ik groet mijn familie en ga me omkleden. We besluiten met de band van John, wij (de Nederlanders), Laura, Kersen en vrienden van Juliard school uit eten te gaan. Het is al 1 uur in de nacht. We gaan met taxi’s en privé auto’s naar een leuk restaurantje. We drinken daar veel van die drankjes met Bacardy, munt, en citroen. Ja, ik weet even niet meer hoe ze heten. Maar je ziet in die reclame ervan meisjes dansen in de club als de barman het drankje maakt. Het wordt een lange nacht en lig pas 5 uur op bed. Ben kapot!

 

28 september 2007      10:00 am – 02:00 am

 

 

Zoo, lekker laanng uitgeslapen…!! En zo te zien is Angie weer met haar haar bezig, hehehe. Geen druk meer, geen stress en vooral geen spanning meer. Op de planning van vandaag staat: ‘Shop till you drop’. Ik heb gelukkig gisteren na het optreden papie heel lief aangekeken voor een extra zakcentje(hihi).

Om 11 uur gaan we met Angie en de jongens naar de dalli. We ontbijten wat en gaan met het koor naar de Juliard school. We lachen wat af met zijn alle in de metro omdat een van de grootste jongens de Pussycat dolls nadoet. Hij draait rondjes om de palen die in het midden staan, schudt met zijn kont naar wildvreemden en zingt heel hard: ‘wait a minute!!!’

Op Juliard was er een heel ander sfeertje dan in de metro. Heel, heel, maar dan ook heel erg formeel. Iedereen groet met goeden middag en goede morgen, een knikje volgt en ze lopen verder. We krijgen een rondleiding van een lief meisje. Lief meisje als: ‘Wat is make-up?, muziek van Bach vind ik te luid doe mij maar Chopin, ik ben katholiek en mijn vriendje heeft dit kettinkje voor me gekocht’. Ik, en het koor ook, weten een ding. Wij gaan nooit naar Juliard. De een vind het te stijf en de ander probeert het met zijn voeten en handen uit te leggen. Hij doet een van de studenten na die net langs ons liep. Brilletje hoger op zijn neus schuiven, ogen dicht, neus omhoog en beide handen op de banden van zijn rugzak. Ik zeg: ‘No soul, baby!’.

Angie gaat na de rondleiding naar haar ouders. Morris heeft hoornlessen voor zichzelf geregeld. Diederik, Jesse, Jasper en ik gaan naar de buurt Soho om daar wat te gaan lunchen. Soho is zeg maar ‘Oud-Zuid’ van NY. We vinden daar een leuk restaurantje. De jongens bestellen de extra large large mega hamburger, maar ik houd het op een cheesecake. Oo, zoo lekker. Ben echt verslaaft geworden aan de New York cheesecake. We betalen en gaan dan naar China town. Jasper en Jesse worden moe en gaan later naar het hotel. Diederik en ik besluiten om Angie en Laura te bellen. Om de tijd wat te verdrijven lopen we door de drukke winkelstraten van Chinatown. Ondertussen komen er elke 2 minuten Chinezen en Afrikanen bij me staan en fluisteren in m’n oor: ‘Handbag, you want handbag. Gucci, Louis Vuilton, D&G. I have evyfin, come buy’. Sommige hebben zelfs een papiertje die ze uit hun zak halen met de plaatjes van de tassen erop. Even later lopen we een leuke winkelstraat in. Ik vraag heel liefjes: ‘Diederiiiiiik…..Mag ik alsje alsje blieeeft deze geweldige winkel binnen’ ‘ja, is goed’. We lopen binnen en dit is beter dan Zara, H&M en tweede handswinkels van de Albertkuijp.

Ik shop in stappen.

 

Stap 1: Ik pak zoveel mogelijk kleren als het kan. Als mijn handen zo vol zijn dat het lijkt dat ik loot draag huppel ik naar Diederik. ‘Aaaah, kan jij het even vasthouden zodat ik goed tussen de rekken kan kijken?’ ‘ja hoor’.

 

Stap 2: Na een half uur kleding uitzoeken ga ik naar het pashokje en bestudeer elk kledingstuk van top tot teen. Neehh…hier lijk ik dik ik. Ooo, geweldig deze koop ik. Whaaa afschuwelijk, moet meteen uit! Aaah… wat lief deze moet ik hebben!!

 

Stap 3: Nu nog de laatste keuring, dat was Diederik. (Ja, dames er zat niet anders op – ik kon onmogelijk op Angie en Laura wachten. Andere kledingstukken in andere winkels stonden op mij te wachten om gekocht te worden). ‘Died, hoe vind je deze broek? Ja? Doen? Oke. En dit truitje dan? Ook mooi? Oké, dat vond ik ook al. En ik kan maar niet kiezen, dit bloesje of dit truitje? Het bloesje? Maar vind je het truitje niet mooi dan? O, wel. Maar je zei het bloesje. Ja, nee, dat zei je echt hoor. Ja, je moet een beslissing maken. O oké dus je vindt het truitje ook mooi. Nou weet ik nog niet welke ik moet doen. Hmm... weet je wat ik doe, ik koop ze gewoon allebei. Iedereen blij toch’.

 

Na een uur heb ik vier tassen met kleding, kettingen, oorbellen, schoenen en handtassen. Diederik zegt dat hij maar op Broadway op Laura en Angie gaat wachten. Ik winkel verder tot 4 pm.

We lopen op straat op zoek naar een leuk cafeetje om iets te gaan drinken. Op dat moment voel ik iets achter me. Het trekt aan me tas. What the…. Ik draai me om. Ik zie een man. Dan zie ik Diederik en Morris op de tasjesdief springen. Ik gil…... Laura gilt….. Angie gilt. Ik word elke kant opgesleurd door de dief, omdat hij mijn tas niet loslaat en Diederik en Morris een of andere kunfu gevechtje met hem uitvoeren. Ik laat mijn tas ook niet los. ‘Heeeeeelllpp!!!’ gilt Laura. Iedereen op straat kijkt ons aan. Een stelletje gekke Hollanders die van een tasjesdief afproberen te komen. We gillen aan een stuk door. We beginnen te rillen en zelfs bijna te huilen. Ik gil: ‘Leave me alone, creaaaaaap!!!!! Mamaaaaaa. Whaaaaa’. Op dat moment hoor ik wel een hele bekende stem. Onbekende/bekende stem: ‘whahaha, lekker voor je (in het Nederlands)’. De stem komt van Can, me zus. Ik sta nu stok stijf op de grond en kijk de dief aan met tranende ogen. ‘Papa?!?!?!?!?! Baba??!?!?! Ben jij de…….whaaaaa… hoe durf je… whaaaaaaaaa’. Schreeuwen doe ik, ik krijs. Iedereen kijkt me op straat aan. Can: ‘whahahah, mama, mama film karsu. Dit is te grappig, mama film snel…. Whahah Karsu jij bent echt een nerd…. Whahaha… Pinar zag je dat, zag je dat … whahaha lekker voor je….!!!!’ Ik adem een paar keer rustig in en uit. Ondertussen groet papa (de dief) Diederik en Morris. ‘whahaha, jullie zijn echt zo goed. Jullie hadden me meteen in de Ju-Hu-Miu greep!! Whahaha, goed hoor. Birgul, onze dochter is in goede handen’. Angie, die er niets van snapt, staat nog steeds genageld op te grond te kijken. Iedereen op straat staat te kijken. Hoe kan dat? De dief eerst een zielig meisje berooft en later knuffelt en kusjes geeft. Als ik weer bij ben gekomen van de schrik, zeg ik tegen Angie dat alles oke is. Tegen de mensen op straat schreeuw ik: ‘It’s under control people, the thief is my father’. Klinkt raar. Maar goed. Het echte verhaal was dat mijn familie iets in een café aan het drinken was. Mijn vader zag me buiten op straat lopen en schreeuwde: ‘KARSUUU!!!!’. Hij rende naar buiten en toverde weer een van zijn leuke grapjes tevoorschijn om zich voor te doen als mijn eerste tasjesrover. Grappig hè, dus niet.

We dronken wat met mijn familie en ik ging verder shopppen. Dit keer met mijn moeder (mijn personal creditcard), nicht (mijn personal shop judge), zus, Laura en Angie. Ik neem afscheid van mijn ouders en ga nu met de hele groep uiteten in een leuk café. Om 9 pm. zitten we in een krap zaaltje waar een Jazz band geweldige nummers ter gehore brengt. Angie en ik maken afspraken met Laura over zaterdag shopdag.

Om 2 am. Liggen we op bed. Afgepeigerd en aan een stuk door kletsend vallen we in slaap….

 

 

 

29 september 2007      10:00 am- 05:00 am

 

Aaahh lekker…zaterdag shopdag. We gaan vandaag lekker de winkels van New York leeg halen. Omdat Angie en ik weer lekker traag zijn in de ochtend komen we om 12 uur aan in de dalli. Dit keer staat er een heel groot open bufé. Indisch. Lekker!! Angie en ik pakken een groot plastik bakje en vullen het met al het lekkers. Heerlijk. We nemen nog een flesje water en smullen van het eten.

Na de brunch (breakfast+ lunch= brunch) gaan we terug naar het hotel en maken de jongens wakker. ‘Of we mee willen shoppen?!?!’ zegt Jasper. ‘Ben je gek man, wij ga uitslapen. Jullie hebben echt niets beter te doen hé!!’. Angie: ‘Go back to sleep, Shithead!’ Karsu ‘whahahahahahahahahaha’

We gaan weer met de lift naar beneden. Maar op dat moment voel ik al mijn bami, nasi, kip, salade en loumpia’s naar boven komen. ‘ Shit, stop!!’ schreeuw ik. Iedereen in de lift kijkt me aan. Angie drukt op de noodknop en de lift staat stil. De mensen mompelen wat boos. We rennen met zijn tweeën naar buiten en m’n maag is weer tevreden. Volgende keer neem ik toch maar weer een bagel met creem cheese.

Ik shop zes uur lang door de leukste winkelstraten met Angie en laura. Ik koop kleding, tassen en pumps voor een paar nichtjes. Ja, denk je vast, gierige Karsu. Koopt maar voor een paar nichtjes wat. Ik zal je wat zeggen: ik heb er 12. Twaalf!! En dat is nog alleen van moeders kant!

Om zeven uur kleden we ons om en gaan naar een bekende jazz restaurant waar Jonathan gaat optreden. Ik trek me nieuwe pumps aan. Had ik niet moeten doen, bloede aan alle kanten (na 23 pleisters nog steeds). Angie en de Jongens nemen hun instrumenten mee, je weet maar nooit.

Echt zo een leuk restaurant. Druk, gezellig en mooi ingericht. Ja, daar let je dan op als je hele familie in de horeca zit… Achter de piano zit een meisje, het type Norah Jones, de blues te zingen. Klink fantastisch.

Door de pijn loop ik op blote voeten. En zo treed ik ook op als Jonathan ons om 2 uur in de nacht uitnodigt op het mini podiumpje (1 m²) te komen. We jammen wat af en spelen ook de nummers die we in het Carnegie hall hebben uitgevoerd. Zo vet! We worden in het restaurant door veel mensen aangesproken.

Ik sta met Laura een wit wijntje te drinken terwijl we naar Angie luisteren die helemaal los gaat met haar saxofoon. Een vrouw komt naar me toe en complimenteert me voor de Moonriver die ik een kwartier geleden zong. Laura schreeuwt dan: ‘Yeah great isn’t it, she is just 17 years old!!’. Ik denk: SHIT!! De vrouw heeft m’n kop in de gaten en kijkt naar het drankje in mijn handen en dan naar mij. Dat herhaalt ze nog drie keer. Laura krijgt dan ook door wat ze heeft gezegd. Dan begint ze een heel lul verhaal over Holland, 16, legaal. De vrouw lacht sarcastisch en loopt verder. View!!!! Laura: ‘Net op het nippertje’. En ik leg mijn wijntje maar neer… ‘Obeeerrr!!!! Hello, may I have a (f*$!#!&) diet coke please…’

 

 

We groeten Jonathan en verlaten het restaurant. Als we buiten staan zien we allemaal mannenwijven, hoeren, zwervers, junks, en dronkelappen. Wat krijgen we nou?!?! Ze lopen op ons af en beginnen allemaal een verhaal. Ik versta er niets van. Maar volgens mij wil het mannenwijf geld om zijn/haar operatie schulden te betalen. De junk loopt rondjes om ons heen en kijkt allen naar boven. Die spoort echt niet. De dronkelap schreeuw dingen naar ons uit het niets. Mijn god, wegwezen hier. Ik schuil achter Diederik (ong. 1.80) en Frank de fotograaf (ong. 1.90). Zij lopen de andere kant op om verder te stappen. De rest van de groep: Morris, Jasper, Jesse, Laura, Angie en ik gaan maar met de metro naar het hotel . Slapen.


30 september 2007      08:00 am – 01:30 pm

 

Ik sta op en pak mijn koffer in. Niets past. Ik gebruik al mijn nieuwe tassen voor mijn nieuwe kleding. Ik moet zelfs op me koffer zitten wil ik hem dicht krijgen.

Angie en ik ontbijten snel, dit keer pancakes. We besluiten om nog twee uur te shoppen in de buurt.

Om half twee staat het busje van het vliegveld voor het hotel. Neeeeeehhhh……snik snik. Karsu wil niet weg uit New York, New York. Ze wil hier wonen. In deze gore straten, met het vieze eten en de smog. Ze wil hier leven en de blues zingen tot diep in de nacht. Ze wil jazz spelen tot in de ochtend. Ze wil elke ochtend een bagel met creem cheese eten. Elke week een cheese cake eten. Hier blijven in New York. Dat is wat Karsu wil.

 

 

These little town blues, are melting away
Ill make a brand new start of it - in old new york
If I can make it there, Ill make it anywhere
Its up to you - new york, new york!!

 

 

 

 

Whit love,

 

Karsu Dönmez